تمام شعرهایم را. ن..

 کاش قلبم درد پنهانی نداشت

شعر زیبای دردواره ها از قیصر امین پور

دردهای من

جامه نیستند

تا ز تن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند

تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

 درد اشتیاق

 علمدار نیامد سهپدار نیامد

هر زمان نو می شود دنیا و ما
بی خبر از نو شدن اندر بقا
پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتی ست
مصطفی فرمود دنیا ساعتی ست
آزمودم، مرگ من در زندگی ست
چون رهی زین زندگی، پایندگی ست

کیستی تو… قطره ای از باده های آسمان
این جهان زندان و ما زندانیان
حفره کن زندان و خود را وارهان
کیستی تو… آدمی مخفی ست در زیر زبان
این زبان پرده است بر درگاه جان
کیستی تو… تیر پرّان بین و ناپیدا کمان
جان ها پیدا و پنهان جانِ جان

کیستی تو… رهنُمایم، همرهت باشم رفیق
من قلاووزم در این راه دقیق
کیستی تو… همدلی کن ای رفیق
در عشق سلیمانی من همدم مرغانم
هم عشق پری دارم، هم مرد پری خوانم
هر کس که پری خو تر، در شیشه کنم زودتر

برخوانم و افسونش حراقه بجنبانم
هم ناطق و خاموشم، هم لوح خموشانم
هم خونم و هم شیرم، هم طفلم و هم پیرم
کیستم من؟ کیستم من؟ چیستم من
تا نگردی پاکدل چون جبرئیل
گرچه گنجی در نگنجی در جهان
رخت بربند و برس در کاروان
آدمی چون کشتی است و بادبان
تا کی آرد باد را آن بادران

هیچ نندیشم به جز دلخواه تو
شکر ایزد را که دیدم روی تو
یافتم ناگه رهی من سوی تو
چشم گریانم ز گریه کند بود
یافت نور از نرگس جادوی تو
بس بگفتم کو وصال و کو نجاه
برد این «کو کو» مرا در کوی تو
جست وجویی در دلم انداختی
تا ز جست وجو رود در جوی تو

خاک را هایی و هویی کی بُدی؟
گر نبودی جذب های و هوی تو
مخزن «انّا فتحنا» برگشا
سرّ جان مصطفی را بازگو
مستجاب آمد دعای عاشقان
ای دعاگو آن دعا را بازگو
چون دهانم خورد از حلوای او
چشم روشن گشتم و بینای او
پا نهم گستاخ چون خانه روم
پا نلرزانم نه کورانه روم

این روزها سخاوت باد صبا کم است
یعنی خبر ز سوی تو این روزها کم است

اینجا کنار پنجره، تنها نشسته ام
در کوچه ای که عابر دردآشنا کم است

من دفتری پر از غزل ام نابِ نابِ ناب
چشمی که عاشقانه بخواند مرا کم است

بازآ ببین که بی تو در این شهر پرملال
احساس، عشق، عاطفه، یا نیست یا کم است

اقرار می کنم که در اینجا بدون تو
حتا برای آه کشیدن هوا کم است

دل در جواب زمزمه های «بمان» من
می گفت می روم که در این سینه جا کم است

غیر از خدا که را بپرستم ؟ تورا تورا
حس می کنم برای دل ام یک خدا کم است

شبی بر شانه ات من خواب بودم
به دور خانه ات بــی تــــاب بودم
نگـــــاهت با نگاهم تــــاب میخورد
وچشمـم از دوچشمت آب میخورد
دل دریـــــا پراز دیــــــوانگی بـــــود
به دورت عاشقــی پـــروانگی بــود
دو چشمم تا سحــــر بیـــدار بوده
بــــه فــــکر دیــــدن دلـــدار بــــوده
خـــــــدا تا سرنوشتم را رقــــم زد
دل شـــــوریده ام را هی بهــــم زد
دو چشــــم آیینه تصــــویر ماه بود
کسی در خواب من تعبیر مــاه بود
سحـر خون می چکیـد از زخم بلبل
بـــه روی دامنت باغــــی ز سنبل
من وایــــن مثنـــو ی های خــدایی
شده زخمــــی پــر از درد جـــدایی
تمــــآم درد تـــــو بر شــــانه ام بود
وعطــــر وبـــوی تو در خانه ام بـود
دلم با یـاد تو می سوخت آنشب
به فکر دردهـــــــایت بــود هرشب
شبی بر شانـــه ات من خواب بودم
به دور خانه ات بی تــــاب بــــودم